Hoi, ik ben Bimi

Ik ben chocolatier, levende chocoladereep en volgens sommige mensen charmant, grappig en behoorlijk leuk gezelschap.

Ik zeg niet dat ze gelijk hebben.

Maar ze hebben ook niet per se ongelijk.

Ik kom uit Doordream, een wereld die verdacht veel op die van jou lijkt, maar dan net iets vreemder.

Onlangs verscheen er een portaal in mijn woonkamer. Zelf kan ik er nog niet doorheen, maar brieven versturen lukt blijkbaar wel.

En sindsdien is alles een beetje ingewikkelder geworden.

Verder Doordream in?

Ik heb een geheime codeIk wil het interactieve boek ontvangen

  • Wie is Bimi?

    Bimi is een levende chocoladereep uit Doordream. Hij heeft zijn eigen chocolaterie, zijn eigen dagelijkse chaos en een licht overdreven gevoel voor timing. Sinds kort probeert hij via een portaal contact te maken met onze wereld.

  • Wat zijn Bimi-momenten?

    Bimi-momenten zijn kleine stukjes uit Bimi’s leven. Goede dagen, mindere dagen en alles daartussenin. Blijkbaar zijn ze herkenbaarder dan je zou verwachten.

  • Hoe werkt dat eigenlijk?

    Bij elke reep ontvang je een willekeurige Bimi-magneet. Bewaar ze, verzamel ze, ruil ze met anderen of plak Bimi ergens op waar hij nuttig kan lijken. Een koelkast bijvoorbeeld. Daar is hij als chocoladereep natuurlijk volledig voor gekwalificeerd.

Collectie 1: Bimi-momenten

De eerste collectie gaat over kleine situaties uit het dagelijks leven.

Niet alles hoeft groots of indrukwekkend te zijn. Soms is een blik, een gedachte of een onhandig moment al genoeg om te denken: ja, dit ken ik.

Welkom bij Collectie 1.

  • Ik wilde eigenlijk gewoon even laten zien waar ik mee bezig was. Vijf minuten later vertelde ik ineens een veel te lang verhaal tegen mensen die alleen kwamen kijken naar chocolade. Maar goed, ze bleven kijken. Dus blijkbaar was het niet helemaal zonde van hun tijd.

  • Er zijn mensen die om 9:00 scherp zijn. Ik respecteer die mensen enorm. Van een afstand. Met mijn tandenborstel nog in mijn hand en mijn ziel nog ergens tussen slaap en verantwoordelijkheid.

  • Soms heb je niet veel nodig. Een goed boek, een sterke americano en niemand die vraagt of je “even snel” iets kunt doen. Dat laatste is trouwens meestal het moeilijkste onderdeel.

  • Een deadline klinkt altijd redelijk ver weg, totdat hij ineens naast je staat te ademen. Dan kun je twee dingen doen: in paniek raken of heel professioneel doen alsof je alles onder controle hebt. Ik kies meestal voor een combinatie van beide.

  • Sommige complimenten moet je niet afwachten. Soms moet je gewoon even zelf in de spiegel kijken en denken: ja, netjes gedaan vandaag. Niet overdreven natuurlijk. Gewoon eerlijk.

  • Ik zei “nog één laatste rondje” met de overtuiging van iemand die zichzelf volledig vertrouwde. Dat was mijn eerste fout. Mijn tweede fout was dat het eten gewoon veel te lekker was om dramatisch verantwoordelijk te doen.

  • Er zijn zinnen die je uitspreekt en meteen terug wilt halen. Niet omdat ze erg zijn. Gewoon omdat je brein drie seconden later besluit om wél aanwezig te zijn. Heel behulpzaam. Alleen net te laat.

  • Ik weet niet of het officieel therapie mag heten, maar er is iets rustgevends aan verf, stilte en doen alsof je expres buiten de lijntjes werkt. Soms hoeft iets niet perfect te zijn om goed te voelen. Een lastige les, maar ik oefen.

  • Er zijn weinig geluiden zo hoopgevend als een bezorger voor de deur. Je weet niet altijd meer wat je precies besteld hebt, maar dat maakt het eigenlijk alleen maar beter. Een kleine verrassing van jezelf aan jezelf. Zeer attent.